วันอาทิตย์ที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

เงยหน้าแล้วเห่าซะ...

บันทึกไว้กันลืม...

วันนี้ไปเดินที่ซุปเปอร์มาเก็ตของห้างเซ็นทรัลเวิร์ล

ไม่น่าเชื่อ... ผมเจอเสี่ยเจียง...

เสี่ยเจียง สหมงคลฟิล์มนั่นแหละครับ
ตัวจริงเสียงจริง...

ตอนแรกผมเกือบนึกไม่ออก
เพราะเขาใส่ชุดเสื้อยืดกางเกงแบบธรรมดามากๆ

มากับครอบครัว หลายคนเหมือนกัน

แต่ที่ผมสะดุดคือ ลูกสาวเสี่ยจะคอยจูงมือเดินดูของตลอดครับ
ก็เลยว่า ท่าทางก็ดูเป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นดี

และที่สำคัญที่สุดครับ...

ด้วยความเคารพนะครับ ลูกสาวน่ารักมากครับ

บรรยายด้วยคำพูดไม่ถูก แต่ให้ 9/10 ครับ

ผิวขาว ผมยาว ตาโต ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา
ดูไม่เวอร์ดีครับ และก็ท่าทางรักพ่อดีด้วย

หนุ่มเสื้อฟ้าแพ้ทางเลยครับแบบนี้...

ฝากเพลงให้ แล้วก็เงยหน้าเห่าต่อไป... ฟิ้วววว....

ปล. แถมเล่นของสูงอีกเพลง

T_T

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

เชิญแสดงความคิดเห็น

บะหมี่ถ้วยเดียว... แต่มันไม่ได้จบแค่เรื่องบะหมี่

ตอนแรกที่เห็นคลิป ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็ก แค่เปิดคัพราเม็งก่อนจ่ายเงิน แล้วก็เติมน้ำร้อนทั้งที่ยังไม่ได้ซื้อ ถ้าจะถามว่าผิดไหม ก็คงผิด ผิด...